စာနွင့္အခ်စ္
အစာေကာင္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ......
အခ်စ္ဟာ .........
နွလံုးသားအတြက္ ............
အာဟာရတစ္ခုပါ။
ေအးအတူပူအမွ်
မရွိခဲ့စဥ္မွာလဲ
လိုတာကို ….. မတခဲ့ကာ
ေလာကကို … ရင္ဆိုင္
အေနယုိင္ကာ ဆင္းရဲလညး္
အျခားတစ္ဖက္မွာေတာ့
မနွိဳင္းအပ္တဲ့
ေႏြးေထြးတဲ့ ….. ေမတၱာရိပ္ေအာက္
အရည္က်ဲက်ဲ …. ငပိတစ္ခြက္နဲ႔
ေရာင့္ရဲခဲ့ရတဲ့
အရင္တုန္းကဘ၀
ျပန္လိုခ်င္လွတယ္။ ။
ေယာက်ာ္းအသဲ
မမာဘဲနဲ႔ေနမလား
ဒါေပမယ့္လည္း
သံသားမဟုတ္
ေက်ာက္ဆစ္ရုပ္မဟုတ္
အသက္ထင္ရွား
ဒီလူသားေပမို႔
ခံစားမွဳအသည္း
ဆယ္ဆကဲလည္း
ခ်စ္ခြင့္မရဲခဲ့သူပါကြာ။ ။
မေပ်ာ္တိုင္းသာ
လြမ္းရာ႔မယ္ဆုိ
အလြမ္းေတြေတာင္လို..ပံုကာ
မ်က္ရည္ေတြ … ကုန္းထက္ျပည့္လွ်ံ
ရင္ခုန္နွဳန္းတို႔ …. ငလွ်င္တုန္းလိုျပင္းထန္ျပီး
ေပ်ာက္ကြဲသံစဥ္တို႔မွာ …. မိုးျခိမ္းသံထက္ညံလွ်က္
အမုန္းလွ်ပ္စစ္တို႔ကား …. စိတ္အာရံုမွာ …. တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔
ေ၀းေနတုန္းလည္းေတြး
ေဆြးေနတုန္းလည္းေတြး
ဘဝမေပးလို႔
အေနေတြေ၀းေနလည္း
နွလံုးသားခ်င္းမွာနီးနီးေလး။
အေတြးမွာစုိး
အလြမ္းကတစ္မ်ိဳး
နွိပ္စက္မွဳတိုးလို႔
ခံစားသူရင္မွာ
ေဆြးဖြယ္အျဖစ္
ရင္ထဲမွာေတာ့တနင့္နင့္…….။
ခ်စ္သူရယ္ ………
ကိုယ့္အတြက္ေတာ့
ခ်စ္ျခင္းမည္သည္မွာ ……..
ဘၾကီးေအာင္လို
ေရႊရုပ္ကေလးကို
ေမွ်ာ္ကိုးျပီး
အရိပ္လို ……. ၾကည့္မဲ့သူ
မဟုတ္ခဲ့သလို
မင္းဒသာလို
ခ်စ္ပဲြရွံဳးလည္း
ပန္းရထားေပၚ
မယ္သီတာအား …… ခိုးခဲ့ေပမယ့္
မေပါင္းလိုက္တဲ့သူ
မဟုတ္ခဲ့ရေပမယ့္
အကာရံေတြၾကားမွ
ပန္ထြာမင္းသမီးကို ….အရယူကာ
တစ္ေဆာင္တစ္နန္းထားမယ့္
ဒြတ္တေဘာင္လို
အခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔
မင္း ….. အမုန္းတို႔ …..ရခဲ့ရင္ေတာင္
တို႔ ….. ေက်နပ္တယ္ကြာ
မိန္းခေလးရာ ။ ။